چه بسيار كارهاى ننگ‌آلودى كه مرتكب شدم و تو پرده‌درى نكردى و نشانهء آنها را به گردنم نياويختى و آنها را به همسايگان عيبجو و حسودان نعمتت آشكار نساختى ، وانگهى اين همه لطف و كرم تو مرا از شتافتن به كارهاى بد و پيمان‌شكنى بازنداشت ، پس خداوندا چه كسى از من نادانتر بر خير و صلاح خودش است ؟ و چه كسى از من غافلتر در تشخيص بهره و سعادت خويش است ؟ و چه كسى از من دور تر به اصلاح حال خودش مىباشد ؟ در حالى كه هر چه نعمت به من دادى همه را در راه معصيتهايى كه مرا از ارتكاب آنها نهى كرده بودى ، صرف كردم ! و چه كسى پيش از من گرفتار باطل شده و بيشتر بدرفتارى كرده است در حالى كه من در ميان دعوت تو به اطاعت و دعوت شيطان به معصيت قرار گرفتم و بىتوجه به سوى دعوت شيطان رفتم ، در حالى كه يقين دارم دعوت تو مرا به سوى بهشت جاودانه هدايت مىكند ولى دعوت شيطان به جانب آتش مىكشاند ، ( 1 ) خداوندا تو پاك و منزّهى چقدر شگفت‌آور است كه من با اين كار به ضرر خودم شهادت مىدهم و اين را يكى از اسرار كار خودم مىدانم و عجيب‌تر از كار من آن است كه تو در برابر نافرمانى من ، حلم و بردبارى مىورزى و در كيفر و مجازات من شتاب نمىكنى البته اين شكيبايى تو به خاطر آن نيست كه من كرامت و عزت دارم بلكه به واسطهء فضل و كرم تو بر بندگان است زيرا كه عفو و گذشت در نزد تو محبوبتر از عقوبت و كيفر است ، بلكه اى خداى بزرگ من مىدانم كه اعمال بد من بىشمار است و در انجام كار باطل و زشتكارى و معصيت گستاخى من افزون بوده است اما هنگام اطاعت تو خود را ناتوان و از وعده‌هاى قهر تو به عاقبت كارم كم توجه و در غفلتم ، من كوچكتر از آنم كه عيبهايم را بشمارم و قادر به زبان آوردن گناهانم باشم ولى با اين همه به خاطر اميد به مهربانى تو كه اصلاح كار گنهكاران بسته به رحمت توست ، ضمن اقرار به گناهانم نفس خويش را سرزنش مىكنم و به رحمت تو كه تنها وسيلهء